نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

دانش‌آموخته کارشناسی ارشد معارف قرآن دانشگاه مفید، قم، ایران.

چکیده

قرآن کریم نزولی تدریجی دارد و در دوران رسالت پیامبراکرم9 و با توجه به ویژگی‌‌های جامعۀ آن روز و در بعضی از موارد، در پاسخ یا موضع‌گیری نسبت به حوادث و رویدادهای آن زمان، نازل گردیده است.
بدون تردید قرآن کریم چه درگفت وگو با دوگروه یهود و نصاری و چه دربارۀ آن‌ها مطالب زیادی رابیان کرده است. قرآن با توجه به وجهۀ بارز هدایتگری نسبت به همۀ مردم «هُدَیً لِلنّاسِ» درآغاز، دعوت عام خود را به همۀ گروه‌‌ها ابلاغ کرده است. در برخورد با یهود و نصاری نیز با توجه به تنوع مسائل و وجود مقاطع و موقعیت‌‌های مختلف، شیوه‌‌های گوناگونی داشته است.
قرآن مجید در برخورد با کتاب‌ها و متون مقدس یهود و نصاری (تورات وانجیل)، اصل اولی را برتأیید وتصدیق وپذیرش مطالب حق بنا نهاده وسپس خطاها و موارد باطل آن‌ها راگوشزد نموده است.
 

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Quran’s Approach to the Bible (of Jews and Christians)

نویسنده [English]

  • Ruhollah Rasulifar

Master of Science in Koran Mofid University, Qom, Iran.

چکیده [English]

Holy Qur’an had been revealed gradually, during the vocation of the Prophet Muhammad, peace be upon him, according to the attributes of present society of that time and in some cases, in response to or while taking a position against events and incidents of that time.
Doubtlessly Qur’an had declared a lot of issues whether when talking with or about both groups of Jews and Christians. Since Qur’an has a clear reputation for guidance to all people «هُدَیً لِلنّاسِ» at first, it has declared its general invitation to all groups. Facing with Jews and Christians, it has also had different strategies concerning the variety of issues, junctures and different situations.
The first principle of the Holy Qur’an in facing with holy books and texts of Jews and Christians (Torah and Scripture) is based on approval, affirmation and acceptance of right issues and then reminding them of the errors and fasle cases.
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Jew
  • Christian
  • Torah
  • Scripture
  • Qur’an

  1. قرآن کریم.
  2. آل سعدی، عبدالرحمان بن ناصـر، تیـسیرالکریم الرحمن، مـکتبه النهـضه العربیه، بیروت، 1408ق؛
  3. اندلسی، ابوحیان محمد بن یوسـف، البحر المحیـط فی التفسیـر، دارلفـکر، بیروت1420، ق؛
  4. بغـدادی، علاءالدین علـی بـن مـحمد، لبـاب التـاویل فـی معانی التـنزیل، دارالکتب العلمیه، بیروت، 1415ق؛
  5. بغوی، حسین بن مسعود، معالم التنزیل فی تفسیر القران، داراحیاءالتراث العربی، بیروت، 1420ق؛
  6. بلخی، مقاتل بن سلیمان، تفسیرمقاتل بن سلیمان، داراحیاءالتراث العربی، بیروت، 1423ق؛
  7. البهی الخولی، بنواسرائیل فی میزان القرآن، دارالقلم، دمشق، 1424ق، 1382ش؛
  8. ثعالبی، عبدالرحمن بن محمد، جواهر الحسان فی تفسیرالقرآن، داراحیاءالتراث العربی، بیروت، 1418ق؛
  9. حسینی شیرازی، سـیدمحمد، تقریب القرآن الی الاذهان، دارالعلوم، بیروت، 1424ق؛
  10. الدر، جان، باستان شناسی کتاب مقدس، ترجمۀ سهیل آذری، ، انتشارات نورجهان، تهران، 133ش؛
  11. دروزه، محمدغزه، التفسیرالحدیث، داراحیاء الکتب العربیه، قاهره، 1383ق؛
  12. رشیدرضا، محمد، تفسیرالمنار، دارالمعرفه، بیروت، بی تا؛
  13. سلیمانی اردستانی، عبدالرحیم، منطق قرآن درسنجش دیگرادیان، فصلنامۀ هفت آسمان، ش38
  14. صادقی تهرانی، محمد، الفرقان فی تفسیرالقرآن بالقرآن والسنه، انتشارات فرهنگ اسلامی، تهران، 1365ش -1408ق؛
  15. طباطبایی، سیدمحمدحسین، المیزان فی تفسیرالقرآن، دفترانتشارات جامعۀ مدرسین حوزۀ علمیۀ، قم، 1417ق؛
  16. طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیرالقرآن، انتشارات ناصر خسرو، تهران، 1372ش؛
  17. طنطاوی، سیدمحمد، التفسیر الوسیط للقرآن الکریم، دارالمعارف، قاهره، 1412ق- 1992م؛
  18. طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیرالقرآن، داراحیاء التراث العربی، بیروت، بی تا؛
  19. قرائتی، محسن، تفسیرنور، مرکزفرهنگی درسهایی ازقرآن، تهران، 1383ش؛
  20. معرفت، محمدهادی، ادیان درقرآن، فصلنامۀ هفت آسمان، ش12و13؛
  21. مغنیه، محمدجواد، تفسیرالکاشف، دارالکتی الاسلامیه، تهران، 1424 ق؛
  22. میلر، ویلیام، تاریخ ‌کلیسای ‌قدیم ‌در امپراطوری روم و ایران، ترجمۀ علی نخستین، تهران، انتشارات حیات ابدی، 1981م؛
  23. واحدی نیشابوری، علی بن احمد، اسباب نزول قرآن، دارالکتب العلمیه، بیروت 1411ق.